رمان دلارا کنیزک ارباب

نزدیکی ظهر بود و همه داشتن تدارک میز ناهار رو میدیدن.
منم از صبح مشغول تی کشیدن سالن بودم.
از شب قبل برف یه لحظه هم قطع نشده و بیرون کاملا سفید دیده میشد.
به خاطر سرمای شب قبل احساس می‌کردم یکم سرما خوردم.
از طرفی صبحانه هم فقط یه تیکه نون و ته مونده پنیر بهم رسیده بود،نه بیشتر.
با اینحال مجبور بودم کار کنم.
تازه کارم تموم شده بود که مینا و ندیمه ش با یه سبد لباس از پله ها پایین اومد و با دیدنم  وارد سالن شد.

مینا با دقت نگاهی به پارکت ها انداخت و با حرص گفت:
-مفت خور بی مصرف
حتی نمیتونی کار به این سادگی رو انجام بدی
این چجور نظافت کردنه؟
مگه طويله بابات و تی کشیدی ؟

با تعجب نگاهی به اطراف انداختم و گفتم:
-اما خانوم...اینجا که

یهو سیلی محکمی توی صورتم کوبید و به عقب هلم داد:
-خفه شو...نکنه تو بهتر از من میدونی؟
به کلفت جماعت نون اضافه بدی هار میشه
مخصوصا که خون بسم باشه

من خون بس هرمز خان بودم نه خواهر عفریته ش.
برای همین به طرفش یورش بردم و محکم به عقب هلش دادم:
-به چه حقی دست رو من بلند میکنی؟
فکر کردی کی هستی؟
مینا که انگار اصلا از کارم  تعجب نکرده بود به عقب تلو تلو خورد و پیشونیش رو محکم به دسته چوبی یکی از مبلا کوبید و صدای جیغش توی عمارت پیچید.