رمان دلارا کنیزک ارباب

چشم که باز کردم یه حسی داشتم شبیه مردن.
تنم سِر شده و توی سرم صدای باد می‌پیچید.
انگشتای دستم بی حس بودن اما به سختی بالا آوردم و روبنده مو چک کردم.
چرا یادم نمیومد چه وقتی از روزه؟

شب بود یا صبح،یا شایدم غروب بود که هوا دلگیر به نظر میرسید؟
چرا خوابیده بودم؟
باید میرفتم عمارت.
والا هرمز خان با اون کمربند سیاهش میومد سراغم.

اخ آرومی گفتم و دستم و روی شکمم گذاشتم.
هوا خیلی سرد بود،انگار لحاف و تشک هم نمیتونست گرمم کنه.
توی اون گیر و دار انگار پریود شده بودم که اونجوری دل و کمرم تیر می‌کشید. 

آروم تکون خوردم و خواستم بلند شم که یهو یادم اومد هرمز منو آورد توی انباری و...
نمیخواستم باور کنم.
وحشت زده نیم خیز شدم و با چیزی که دیدم بغضم ترکید.
لعنت به بخت سیاهم.

با نگاه کردن به اون خونی که روی زمین ریخته همه چیز برام تداعی شد.
تمام لحظات سختی که از سر گذروندم.
 همه‌ لحظاتی که زیر دست و تن و بدن هرمز خان درحال جون دادن بودم!
 با چشم بستن سعی می کردم چیزی تو یادم نمونه ولی لحظه های تجاوز ثانیه به ثانیه ش کامل تو ذهنم هک شده بود !
درد تیز اون زنجیر لعنتی رو حس نکرده بودم  ولی لمس تنم با دستایی  که ازش وحشت داشتم رو ذره ذره چشیدم.
زنجیر  فقط جنبه‌ ترس داشت ولی رابطه‌ی چند ساعت قبلمون رو با گوشت و پوست و استخوان حس کردم!