رمان دلارا کنیزک ارباب

با دیدن اون دو نفر که تا اون حد بهم میومدن شدت کوبیدن قلبم به قفسه سینه‌ام اونقدر زیاد شده بود  که احساس درد میکردم.
حسادت بود که مثل موریانه مغزم و میخورد.
نگاهم بین هرمز خان و اون زن در رفت و آمد بود و  صدای نفس‌هام بلند شنیده می‌شد.
مقطع و کش‌دار نفس می‌کشیدم.

نگاهش بی تفاوت و یخ زده به طرفم پرتاب شد و من لرز کردم.
حتی یادم نمیومد چادر سرم نیست و با لباس خدمه دارم کار میکنم.
خب ،اون زن حق داشت.

به سختی به  لبای چفت شده‌م تکونی دادم و با صدای لرزونی گفتم:
-چشم...خانوم 

زن سری به رضایت تکون داد و جوری که انگار ملکه اون خونه ست به طرف اتاق لباس های هرمز خان راه افتاد.
منم چادر و وسایلم رو برداشتم و به طرف در رفتم.
از کنارش رد شدم و دستم به دستگیره نرسیده بود که صداش متوقفم کرد:
-وایسا!

سرجام خشکم زده بود و پشت سرم که وایساد ترس غریبی تو جونم رخنه کرد.
ترس بود اما یه حس دیگه ای هم داشت جولان میداد که وقتی مچ دستم و گرفت فراموشم شد.
به طرفش چرخیدم و نگاهش کردم اما اون سرش پایین بود و اخم داشت.
دلم لرزید وقتی انگشت هاش رو روی پوستم کشید .
با احتیاط کبودی ها و زخما رو نوازش کرد و صدای هیس مانندی از خودش در آورد.

حالش رو نمیفهمیدم.داشت لذت می‌برد یا چی؟!
اون مرد چه مرگش بود که اونجوری حرف میزد:
-زیادی سفیدی 
مثل دفتر نقاشی هستی دختر!
ولی صدای زن ما رو به خودمون آورد:
-عزیزم ...چند لحظه میای؟

عزیزم و زهر هلاهل