رمان دلارا کنیزک ارباب

ژیلا ساکت بود و من وحشت زده.
اون مرد تعادل روانی نداشت و هر آن ممکن بود بلایی سرم بیاره.
ازش چند باری کتک خورده بودم و میدونستم رحم نداره.

ولی در کمال تعجب مسیر اصلا اونی نبود که توقع داشتم.
جلوی در اتاق که رسیدیم بازش کرد و من رو به طرف بیرون هل داد و گفت:
-سر ساعت واسمون صبحانه میاری 
فعلا مرخصی 

در که توی صورتم کوبیده شد توی جام پریدم و مات و مبهوت به جای خالیش که با در پر شده بود خیره شدم.
با خودش چند چند بود؟
اون همه خشونت و وحشی گری چجوری به وجود اومده بود؟
اینو می‌تونست با ارامش بگه و خودم از خدا خواسته از اون اتاق فرار میکردم.

قبل از اینکه دوباره بیاد و کار دستم بده به طرف پله ها دوییدم.
صدای گریه ماهو از طبقه بالا میومد و مینا داشت قانعش میکرد کاری انجام بده.
کاش میشد برم پیشش و دوتایی بازی کنیم.
هم من خسته بودم هم اون بچه.

از پله ها که پایین رفتم مریم خانوم تو لابی داشت سرک می‌کشید.
قبل از اینکه چیزی بپرسم دستم رو گرفت و منو یه گوشه کشوند.
در حالیکه اطراف رو می‌پایید چیزی زیر لباسم چپوند و گفت:
-برو انباری...فعلا باهات کار ندارم
تا سرد نشده بخورش

و بعد بلافاصله به طرف آشپزخونه پا تند کرد و من و با کلی فکر و خیال تنها گذاشت.
شبیه یه قاچاقچی که چند کیلو مواد مخدر همراهشه از در پشتی وارد باغ شدم و همون طورکه به اطراف نگاه میکردم راه افتادم به طرف انباری اما هنوز چند قدم بیشتر برنداشته بودم که صدایی سرجام میخکوبم کرد:
-بمون سر جات!

یه دیقه بچه مو ول کن