رمان دلارا کنیزک ارباب

لقمه کتلت و گوجه سرخ شده با چند تا برش سیب زمینی سرخ کرده رو بیرون آوردم و با حسرت بهش نگاه کردم.
با اینکه ۲ تا لقمه بزرگ بود اما حس میکردم باهاش سیر نمیشم.
شبیه یه قحطی زده رفتار میکردم،اصلا مردی به ثروتمندی هرمز خان چرا باید برای یه ذره غذا خساست به خرج میداد؟
نفسی گرفتم و بالاخره با خودم کنار اومدم تا شروع کنم به خوردن.

خوشمزه بود.
طعم اولین کتلتی و میداد که بعد از فوت مامانم خودم پخته بودم.
ظاهرش اصلا خوب نبود،بعضی هاش هم سوخته و سیاه به نظر میرسید اما خیلی خوشمزه بود.
بابا و فرزاد هم کلی تعریف کردن و منم انرژی گرفتم تا دفعه بعد بهتر درست کنم.

با یادآوری خاطرات گذشته لقمه توی دهنم ماسید و بغض کرده به باقی مونده ش که توی دستم بود نگاه کردم.
حالا داشتن چکار میکردن؟
اصلا نبود من و متوجه میشدن؟
مثل من دلتنگی میکردن؟

صدای در منو از فکرای آزار دهنده بیرون کشید،سر بالا گرفتم و بهمن رو دیدم که بسته سیگار رو بالا گرفت و گفت:
-منم هوس کردم
بعضی وقتا اگه پایه داشته باشم یه نخ میکشم

لبخندم کش اومده م  پشت روبنده پنهون شده بود و بهمن نمیدید،اونقدر که برای یه نخ سیگار ذوق داشتم.
وقتی کنارم نشست دومین لقمه رو به طرفش گرفتم اما اون سری به علامت نه تکون داد و گفت:
-تازه خوردم
سیگار و که به طرفم گرفت لقمه رو روی زمین گذاشتم و با ترس به در انباری نگاه کردم.
اگه هرمز خان میفهمید با بادیگاردش دارم سیگار میکشم چه فکری میکرد؟