رمان حورا

بشقابش را کنار دستم داخل سینک گذاشت و بی اهمیت، به سمت بیرون راه کج کرد. 

قباد که مطمئناً شاهد این صحنه بود، با تشر اسمش را صدا زد:

-کیمیا! حرف زدم بهت. 

صدای خواهرش بلند شد و لحنش پر گلایه بود:

-چرا من وایستم؟ مگه خودش چلاقِ که باید کمکش کنم؟ نترس نمی‌میره چهارتا ظرفو بشوره. 

روی پاشنه که برای برداشتن باقی ظرف ها چرخیدم تازه صورت اخم آلود قباد و نگاه پر تنفر کیمیا را دیدم. 

همانطور که مسیر سر میز را در پیش گرفته بودم، از پشت سر قباد گذاشتم و با دست گذاشتن روی شانه اش کنار گوشش خم شدم:

-اذیتش نکن، کاری نیست خودم انجام میدم.

و بلافاصله مغزم فریاد کشید«چشماتو باز کن بهم نشون بده که کاری نیست حورا!» 

کار که زیاد بود، ولی از تحمل چشم و ابرو آمدن های کیمیا سخت تر نبود. 

قباد سکوت کرد، کیمیا پشت چشمی نازک کرد و از آشپزخانه بیرون زد. 

صدای ناراحت و پر از کلافگی‌اش در چاهسارِ گوشم پیچید زمانی که گفت:

-ببخشید، اگر خودم می‌تونستم حتما کمکت می کردم.


کیمیای رو مخ