هارت چاکلت من

┆┄┄┄┄┄┄┄┄┄ ┄┄┄┄┄┄┄┄┆
〈هـٰارتچا••کِلِتِ‌مـن〉   


هوفی کشیدم و با استرس به مغازه نزدیک شدم .
خدا به خیر کنه فقط..
وارد مغازه شدیم ، بردیا داشت اجناس جدیدی که رسیده بود رو توی قفسه ها میچید و متوجه من نبود. 
_خوش اومدین الان میرسم خدمتتون.

سرش رو برگردوند تا ته مونده اجناس رو از روی زمین برداره که با دیدن من تعجب کرد ، کم کم رنگ نگاهش عوض شد. 
مهدی انگار که از نگاه های خیره‌ی بردیا به من کلافه شده باشه و رگ غیرتش باد کرده باشه دستم رو گرفت و کشیدم عقب.
طوری که سعی داست منو پشت خودش قایم کنه.
با لحن محکمی گفت:
_صاحب کارت گفت کار جدید اوردین میخواستم ببینمشون.

خودش رو جمع کرد و گفت:
_بله بله الان میارم خدمتتون.

سریع پشت میز رفت و چند تا پیراهن و جلیقه‌ی پسرونه روی میز گذاشت.
چشمم رفت سمت پیراهن های دخترونه که از سقف آویزون بودن و بینشون یه پیراهن شب مشکی بود که روی کمرش یا پاپیون گنده سفید داشت و
تم کارش مشکی و سفید بود .
انقدر ازش خوشم اومد که با دیدنش لبخند پت و پهنی روی لبم نمایان شد.
مهدی با دیدنم سمتم اومد و دم گوشم گفت:
_دوستش داری؟ 

+اوم ، ولی دیگه خریدم ولش کن

با لبخندی کارت بانکیشو از جیبش درآورد و گفت:
_بردارش ، به حساب من

و چشمکی زد.
_اوهو چه لارج شدی! فقیر نشی پولدار

بدون توجه بهم رو به بردیا گفت:
+لطفا این پیراهنه رو هم برای خواهرم بیارید.

تمام مدت مکالمون خیره به من بود و حتی وقتی مهدی بهش گفت که پیراهن رو بیاره داشت با چشماش قورتم میداد.
از خشم مهدی میترسیدم..
میدونستم عین بابا کوه غیرته و اگه بردیا به خیره خیره نگاه کردناش ادامه میداد قطعا یه جنازه امروز میموند رو دستمون...
اخم مهدی باعث شد که ازم چشم برداره و با گفتن چشمی پیراهن رو برام بیاره.
پیراهن سایز خودم رو از دستش گرفتم و نگاهی بهش ننداختم.
وارد اتاق پرو شدم و لباس رو تنم کردم. 
گوشی مهدی مدام زنگ میخورد و مجابش کرد تا جوابش رو بده
_بله؟
...
+صدات نمیاد مامان انتن نمیده اینجا

جاش رو عوض کرد اما تاثیری نداشت.
ناچارا منو با بردیا توی بوتیک تنها گذاشت تا بتونه صدای مامان رو بشنوه.
زیپ لباس رو نمیتونستم بالا بکشم و باهاش درگیر بودم.
لعنتی...
در تلاش بودم که ناگهان صدای قیژ قیژ در اتاق پرو اومد و ترسیده از توی آینه به بردیا خیره شدم.

°????????????????• : 
┆┄┄┄┄┄┄┄┄┄ ┄┄┄┄┄┄┄┄┆