رمان مربای پرتقال

مربــــای پـــرتقال


سیاوش نیشخند می‌زند.

- قهر چیه؟ چرا باید قهر باشم؟

سوگند دستی به چشمان بارانی‌اش می‌کشد.
می گوید:

- پس چرا از صبح که رفتیم شرکت همه‌ش داری بی محلی می‌کنی؟

کلافه دستی به پشت گردنش می‌کشد.
طبیعی رفتار کردن، برای سیاوشی که چند ماه با این خانواده‌ی غیرطبیعی زندگی کرده و ذات غیرطبیعی ترش فعال شده، در این لحظه خیلی سخت است!

بی فکر جواب می‌دهد:

- حوصله حرف زدن نداشتم. بعدشم، چرا باید بهت توجه کنم؟ 

سوگند شوکه نگاهش می‌کند.

- من... فقط... فقط نمی‌خوام ازم ناراحت باشی.

بی خیال شانه بالا می‌اندازد.

- نیستم!

سوگند با زبانش لب های خشکش را تر می‌کند.
دستش را سمت سیاوش دراز می کند.

- پس دوستیم؟

نگاه سیاوش روی دست دراز شده‌اش می‌نشیند.
جفت دستش را درون جیب شلوارش سر می‌دهد و دوباره آن نیشخند کوفتی، بی اجازه گوشه‌ی لبش می‌نشیند.

کنایه می‌زند:

- دشمنی نداشتیم باهم...