رمان زندان بان مجهول بخش دوم

تو یک لحظه چشمام سیاهی رفت و با زانو به زمین خوردم که ماشینی جلوی پام ترمز کرد.

شیشه ماشین پایین بود و راننده دیده میشد. 
توقع دیدنشو داشتم امیر علی پشت فرمون ماشین مشکی با پنجره های دودی نشسته بود.

خیلی خونسرد به جلو نگاه میکرد و دستشو روی فرمون گذاشته بود.
نگفت بیا بالا، نگفت چه شده؟ 
اصلا هیچی نگفت!

این یعنی به خودت مربوطه میخوای سوار شو میخوای بازم عین سگ بدو.

کامران با دیدن ماشین سر جاش ایستاده بود. 
سرمو به طرفش چرخوندم و اون خودشو عقب کشید.

نگاه سنگینش مشخص بود منتظره ببینه این آدم آشنای منه یا غریبه اس که اگه رفت منو تو چنگالش خودش اسیر کنه.

جایی برای فکر کردن نبود اصلا دلیلی هم برای فکر کردن نداشتم. 

دستمو روی زانوم تکیه دادم و از جام بلند شدم که درد بدی همزمان توی لگن و قفسه سینم پیچید و نفسمو برید.