حکم شکار

تقلا میکنه تا دست هام رو از موهاش جدا کنه ولی نمیتونه...حس میکنم درحال ِ خفه شدنم و برای برداشتن اون جثه بزرگ و لعنتیش از روم،غلتی میزنم و همین که نوک ِ پام رو روی پارکت ها میذارم لیز میخوره و...با سر روی سرگرد فرود میام. چونه ام محکم به سینه اش برخورد میکنه و حس میکنم تمام ِ دندون هام خورده میشن. 
بعد از چند ثانیه سکوت و مکث،سرم رو بلند می کنم و به چشم هاش نگاه می کنم که چطور مات و خاص بهم دوخته شده. این بار بدون ِ اخم! 
جوری برای این که سرم به پارکت ها برخورد نکنه منو در بَر گرفته که راه در رو ندارم. یک دستش دور کمرم پیچیده شده و دست ِ دیگه بازوی ِ راستم رو تو مشت گرفته. و من واقعا تحت ِ تاثیر این موقعیت قرار نگیرم،چه کار کنم؟ 
فاصله صورت هامون به یک وجب هم نمیرسه...نمیدونم چجوری نگاهش می کنم که اخم هاش بلاخره درهم میشه و با صدای ِ بم و خش داری میگه: 
--همیشه اینطوری وحشی میشی؟ 
شوکه از موقیتمون و سوالش،چیزی نمیگم و ادامه میده: 
--چهار تا شوید داشتم رو سرم...اونا رو هم کندی! 
چهار تا شوید؟به این حجم از موهای ِ مجعد و لَخت میگه چهار تا شوید؟ چیزی نمیگم و برای فاصله گرفتن سرم رو عقب می کشم و ولم نمیکنه و دسته ای از موهای ِ فرم روی صورتش میریزه. چشم میبنده...نفسی عمیق میکشه...و من خشک شده نگاهش میکنم! 
چشم که باز میکنه،نگاهش به جای ِ چشم هام روی لب هام میشینه و من هم به تبعیت از خودش،به لب های ِ گوشتی و مردونه اش چشم می دوزم و خالی که روی ِ لب پایینشه برای ِ اولین بار توجهم و جلب میکنه.