حکم شکار

بی حرف دریچه کولر و روی ِ من ِ بی حوصله و خیس ِ عرق تنظیم میکنه و راه میوفته...بعد از گذشت ِ چند لحظه میگم: 
-آهنگ بذار! 
از گوشه چشم نگاهم و نفسشو کلافه فوت میکنه...ضبطو روشن میکنه و صدای ِ خودش تو ماشین میپیچه که داره دکلمه میخونه! 
یه صدای ِ بم و مردونه و جذاب...و در عین ِ حال آرامش بخش! 
--"هر بار مرا مینگری می میرم! 
از کوچه ما میگذری...می میرم! 
سوسو بزنی شهر چراغان شده است. 
چرخی بزنی آینه بندان شده است. 
لب باز کنی...آتشی افروخته ای! 
حرفی بزنی دهکده را سوخته ای. 
بد نیست؛شبی سر به جنونم بزنی! 
گاهی سَرَکی به آسمونم بزنی!" 

متعجب به نیم رخش چشم می دوزم و میگم: 
-خودت...خوندی این دکلمه رو؟ 
با همون اخم سر تکون میده و لبخند میزنم: 
-قشنگه! 
نیم نگاهی بهم میندازه و ادامه میدم: 
-از علیرضا آذره...نه؟ 
یه تای ِ ابروشو بالا میندازه: 
--بهت نمیاد اهل شعر باشی! 
می خندم و ناگفته نمونه که هوای گریه دارم وقتی میگم: 
-مامانم بود! 
چیزی نمیگه و...چیزی نمیگم. دکلمه تو ماشین در حال ِ پخشه و من تو تک به تک ِ مصراع هاش غرقم!