حکم شکار

همون طور که سرش پایینه،چشم بالا میاره و با اخم و جدیت نگاهم میکنه: 
--نه!یک بار دیگه بگو! 
دستپاچه میشم و من چطوری زیر ِ این نگاه ِ خشن و عصیانگرش دووم بیارم و هول نکنم؟با انگشت اشاره ام روی ِ میز خط های ِ نامفهوم میکشم: 
-میگم...منم میام! 
جفت آرنج هاش رو روی ِ میز میذاره و انگشت هاش رو مقابل ِ صورتش،در هم قفل میکنه...به طرز ِ نگاهش ادامه میده وقتی میپرسه: 
--کجا؟ 
این ژست و...این نگاه،حتما مختص ِ زمان هاییه که از متهم بازجویی میکنه!خوب میدونه که کجا رو میگم...وگرنه مریض نیست به خاطر ِ چیزی که نمیدونه و یا حدسشو نمیزنه،اینطوری نگاه کنه! 
آب دهنم و قورت میدم و اونقدری جسور هستم که مستقیما به اون چشم های ِ وحشی و حالا خشمگین چشم بدوزم: 
-بندر عباس... 
سریع از پشت ِ میز بلند میشه و قبل از این که به سمت ِ وسایل هاش بره؛میگه: 
--تو هیچ جا نمیای! 

انتظار ِ همچین عکس العملی رو داشتم...پس بی این که شوکه شم پشت ِ سرش راه میوفتم: 
-چرا؟یه دلیل بگو که قانعم کنه برای ِ نیومدن...