حکم شکار

نگاهی به اطراف میندازم و با تُن صدایی که به جیغ شبیه ِ میگم: 
-نمیخوای چیزی بگی احیانا؟ 
به سمت ِ تک کاناپه داخل اتاق میره و میشینه...در کمال ِ خونسردی،دو دکمه اول ِ پیراهنش رو باز میکنه و به منی که در حال انفجارم،با اخمی کمرنگ و جدیت و خونسردی چشم میدوزه. 
کنترل ِ تلویزیون نقلی ای که گوشه اتاق هست رو بر میداره و روشنش میکنه و...اخبار میبینه واسه من؟! 

حس می کنم از گوش هام دود بیرون میزنه و صورتم،قرمز شده...و قطعا این حسم اشتباه نیست. یه همچین حالت هایی رو دارم به لطفش! 
قشنگ حواسش به منه شبیه ِ باروت شده،هست و اون چینی که گوشه لب هاش میوفته نشون دهنده اینه که قصدش فقط عصبانی کردنمه. 
با چند قدم بلند خودم رو بهش می رسونم و مقابلش وایمیستم. بعد از چند لحظه مکث،گردن میکشه برای ِ دیدن ِ صفحه تلویزیون....خم میشم و کنترل رو از روی میز عسلی بر میدارم و تلویزیون رو خاموش می کنم! 
با عصبانیتی که از خونسرد بودن هاش سرچشمه می گیره،می غرم: 
-جواب ِ منو بـــده! 
پا روی ِ پا میندازه و همونطور که بند ِ ساعتش رو باز میکنه؛میگه: 
--ماموریت از الان شروع شده. من...رامیار معینی و تو همسرم،پناه دنیوی هستی!کل موضوع همینه!