رمان دقایق آخر||داستان کوتاه

نگاهم را به اطراف داده بودم تا متوجه بی قراری ام نشود  شاید هم فهمیده بود که نگاه می دزدید.

در انتظار کلامی بودم که از دهانش خارج شود و از این سردرگمی نجاتم دهد اما نه… سکوت پیشه کرده بود ومن داشتم خفه می شدم

تاریکی شب بود  ما هر  دو در مقابل هم نشسته بودیم .

اشک از گوشه چشمم چکید و او هم چنان ساکت بود.

گویی با نگاهش حرف میزد اما من هیچ چیز متوجه نمیشدم شهامت به خرج دادم و گفتم

_ نمی دونم چه حسی دارم فقط میدونم میخوام زندگیم با تو ادامه بده بدون تو نمیشه …

پوزخند زد ، موج صدایش تمسخر داشت.

_ اگه بدونی با وجود چه چیزایی زندگی بازم ادامه پیدا میکنه ، نبود من که چیزی نیست ، بهت قول میدم چند روز دیگه اسمم یادت میره.

_ اما…

_ اما نداریم من تو رو تباه نمی کنم.

بغضم تبدیل به گریه شد و شانه ها یم را لرزاند

اما او هم چنان ، پای حرفش ایستاده بود.

_ چرا ، خب، من با تو خوشحالم .

_ من نیستم.

سیگاری روشن کرد و انگار داشت مرا میسوزاند

دهن کجی کردم و خودم هم ناراحت شدم

_ منم قدر این  سیگار برات ارزش داشتم آخرش من رو هم زیر پات له کردی

_ نمک نشناسی تو خونته نه؟

چشم ها یش از خشم براق شده بود

و من کمی آرامش پیدا کردم

چون از این چهره بی تفاوتش خسته شده بودم.

ولی حتی در این شرایط هم  به این فکر میکنم که اخم هایش هم برایم دوست داشتنی است.

_ کاش خوشگل تر بودم اون وقت شاید منو می پسندیدی…

_ زیبایی تو آخرین چیزیه که بهش فکر می کنم احمق کوچولو.

_ میخوای من برم ؟

_ والا بری خوشحال میشم اما نمیری که

_ کجا برم؟