رمان اوج لذت

قدرت هیچ حرکتی رو نداشتم، حس می‌کردم روح از تنم جدا شده و کل بدنم حالت کرخت و سنگین داشت اونقدری که حتی نفس کشیدن رو هم برام سخت و مشکل کرده بود.

دست‌های گرم و مردونه‌ش به آرومی روی گودی کمرم جا به جا شد.

بدون وارد کردن کمترین زوری تن بی جونم رو صاف کرد و با لحن آروم و جذابش زمزمه کرد.

_حواست کجاست دختر؟! نگرفته بودمت الان کل استخونات خورد شده بود!

عزمم رو برای نفس کشیدن جزم کردم و نفس عمیقی کشیدم، همین کافی بود تا دوباره خون تو تنم به جنب و جوش بیوفته و حجوم بیاره سمت صورتم. 

نمی‌دونم چی توی چهرم دید... اما انگار متوجه حالم شد که اخم‌هاش و توی هم کشید و دستش و بین موهای خوش حالت و لختش کشید و عصبی گفت:

_پروا من کاری باهات ندارم! بهت گفتم ماجرای اون شب ناخواسته بوده و قرار نیست هیچ وقت تکرار بشه قرار نیست به هر حرکت کوچیک من اینجوری واکنش نشون بدی! 

با تعلل دستش و زیر چونم گذاشت و وادارم کرد زل بزنم به چهره‌ی بی نقص و خوش تراشش و چشم‌هایی که تا اون لحظه متوجه نشده بودم چقد زیبا و مجذوب کنندس!

مثل سیاه چاله‌ای بود که با قدرت زیاد کل وجودم رو داخل خودش حل و جذب می‌کرد!

با پیچیدن دوباره صداش توی گوشم افکارم رو پس زدم و سعی کردم تمرکزم رو به گوش هام بدم تا موجه حرفاش بشم.

نگاه مهربونی بهم انداخت و ادامه داد.
- من هیچ وقت نمی‌خوام به خواهر کوچولوم آسیب بزنم! دلم نمی‌خواد ازم فرار کنی و بشیم غریبه، من هر کاری لازم باشه بابت جبران اون شب کذایی می‌کنم تا فراموشش کنی فقط بهم قول بده که همه چی مثل سابق میشه!

بی حرف محو چشم‌های عسلی رنگش شدم که انگشت کوچکش رو سمتم گرفت و سعی کرد خودش رو هم سن من بکنه دقیقاً مثل قبل!

_قول؟!

وقتی بچه بودم همیشه بابت هرکاری اینطوری بهش قول می‌دادم، مرور خاطرات باعث شد لبخند کمرنگی روی لب‌هام جا خوش کنه!

انگشت کوچیکم رو بالا آوردم و بین انگشتش قفل کردم و با لحن ارومی زیر لب "قول" زمزمه کردم.

لبخند عمیقی زد که چال کمرنگ روی گونه‌ی چپش نمایان شد که تا اون لحظه حتی متوجه وجودش هم نشده بودم! واسه خودم هم سوال بود.

دست هاش و زیر آب شست و با احتیاط کنار رفت و رو بهم گفت:
مراقب باش داری رد میشی این سری من نیستم زمین بخوری متلاشی شدی!

بی حرف سر تکون دادم و مشغول ور رفتن با ظرف ها شدم.

چقدر همه چیزش یهو به چشمم اومده بود... لعنت بهت پروا این فکرا چیه میکنی تو؟

اون فقط داداشته و توام خواهر کوچولوش مگه نشنیدی چی گفت؟!

نفس عمیقی کشیدم و مدام این حرف‌ها رو با خودم تکرار کردم تا شاید یکم از حالتی که داشتم و کنترل کنه.

اخرین ظرف و توی جا ظرفی گذاشتم و با احتیاط از اشپزخونه خارج شدم.

روی کاناپه جلوی تلوزیون لم داده بود و بی هدف شبکه هارو بالا و پایین میکرد.

به بهونه خستگی و درس و دانشگاه شب بخیر سریعی گفتم و خودم و توی اتاقم پرتاب کردم.

اونقدر خسته بودم و تپش قلب داشتم که حس می‌کردم دونده دوی ماراتونم و صد متر و بی وقفه دوییدم!

روی تخت دراز کشیدم و زل زدم به سقف، تمام خاطرات روی سفیدی سقف مثل یه فیلم نقش بست از اولین باری که دیدمش تا به امروز.

همیشه و همه جا به عنوان حامیم بود وجود اون بعد از بابا باعث شده بود هیچ حس کمبودی نداشته باشم و از همین جهت تا اون موقع ارتباطی هم با پسرای دیگه نداشتم، چون نیازی بهشون نداشتم!

دلم نمی‌خواست سر عواطف دخترونه حامی بزرگم و از دست بدم، من به حامد نیاز داشتم پس راهی جز سرکوب کردن این حس نو و غریب و درست کردن اوضاع برام باقی نمونده بود!