رمان پارتی هات

᯽━─━─‹ ›─━─━᯽
               ᖘᥲɾ੮Ꭵ Һο੮


وارد آسانسور شدیم که همون لحضه آرتوش و پسری که باز آشنا میزد وارد آسانسور شدن.
این یکی رو دیگه کجا دیده بودم؟
- به به سرو کله رو مخ اینورا پیدا شده!؟ چه عجب سری به ما زدی!
نفس عمیقی کشیدم و چشمام رو روی هم فشردم که سرمو به دیوار نکوبم.
رو مخ همون پسریه که آرتوش رو بیمارستان برد.
غرغرکنان گفت:
- آرتوش اینا همه تقصیر توعه ها، من اسم دارم! کسری، بگین عادت کنید.
- باشه بابا شوخی می کنم.
- راجب بخشیدنت فکر میکنم، حالا کجا میری؟
اهورا آروم به کمرم زد که لبخند تصنعی زدم‌.
- با رفیق جدیدم رستوران میریم.
متعجب نگاش کردم، من؟ رفیقش؟
آرتوش اخمی کرد.
- مگه بهت نگفتم حق بیرون رفتن نداری؟
آب دهنم رو قورت دادم.
- حقش رو نگفتی.
کسری و اهورا زدن زیر خنده.
- آرتوش اذیتش نکن، ماهی دوست نداشت تا شب قراره کار کنه، بچه تلف میشه.
کسری دست به سرم کشید.
- چقدر کوچیکی.
آرتوش نیشخندی زد.
- کوتوله.
درجوابشون فقط تونستم یه لبخند زورکی بزنم.
فقط شانس اوردم کسری منو نشناخت وگرنه همشون بهم شک می کردن.

             ᖘᥲɾ੮Ꭵ ɦο੮
᯽━─━─‹ ›─━─━᯽