رمان دلارا کنیزک ارباب

هر قدم که نزدیک تر میشدم ضربان قلبم تند تر میشد.
انگار روی طبل میکوبیدن،اونقدر که صداش بلند به گوشم میرسید.

چقدر فضای اون اتاق سنگین بود.
چطور اونجا نفس می‌کشید؟
هر چند به شخصیتش میومد.

نفسی که به سختی توی ریه هام رفت و آمد میکرد رو حبس  و سینی رو روی میز گذاشتم.
وسایل صبحانه رو که میچیدم بدون اینکه سرش رو از توی روزنامه بیرون بیاره بهم توپید:
-لالی؟
با اینکه گیج بودم پرسیدم:
-چی ارباب؟
-پرسیدم لالی...یعنی زبون نداری؟

توی جام صاف وایسادم و جواب دادم:
-لال نیستم...
-خوبه ...پس وقتی میای مثل بز سرت و ننداز بیا تو
درس معلمی که میخوندی بهت سلام و احترام یاد ندادن ؟

چجوری می‌تونست اونقدر سنگدل باشه.
با حرفاش استخوان هام رو هم خرد میکرد،شخصیتم که هیچ.
لبم رو با زبون تر کردم و بی نفس گفتم:
-چرا...یاد دادن...ولی...
-ولی و اما و اگر نداره
مِن بعد درست رفتار نکنی زبونت و میبرم میدم سگا بخورن...مفهومه ؟

ناخن هام رو کف دستم فرو کردم و در حالیکه سعی می کردم بغض نکنم جواب دادم:
-مفهومه ...
-خوبه...بذار ببینم امروز قراره چجوری گند بزنی به اعصابم