رمان دلارا کنیزک ارباب

کاش میشد سینی رو بکوبم توی صورتش تا شاید حداقل  زاویه فکش جابه‌جا بشه و اونقدر مغرور نباشه.
چی باعث میشد تا اون حد به خودش مطمئن باشه و غرور و شخصیت یه آدم دیگه براش پشیزی نَیَرزه. 
به گمونم خوی ارباب گونه ش این حق و بهش میداد.

فنجون قهوه رو که  به لبش چسبوند و یکم ازش مزه کرد نفسم توی گلوم گیر کرد.
هر آن منتظر بودم مثل دیروز فنجون رو بکوبه روی میز و با کمربند به جونم بیفته اما همچنان داشت روزنامه میخوند و از قهوه ش لذت می‌برد.

نفسی که چند ثانیه ای میشد حبس کرده بودم رو به آرومی بیرون فرستادم.
انگار به خیر گذشته بود.

بی توجه به حضورم ساندویچ کوچیکی رو که براش درست کرده بودم رو بلعید و گفت:
-مرخصی 
این پا و اون پایی کردم و بالاخره گفتم:
-ارباب...میشه یه درخواست کوچیک داشته باشم؟

سرش رو بالا اورد و مستقیم توی چشمام خیره شد،بدون اینکه چیزی بگه و همین باعث میشد دستپاچه شم.
به سختی با خودم کلنجار رفتم و بالاخره گفتم:
-ارباب...من...من از روزی که اومدم اینجا نه حموم رفتم نه لباس عوض کردم
میشه اجازه بدید...
حرفم رو قطع کرد و سرش رو به علامت آره تکون داد:
-مطمئنا میتونی خودت و بشوری 
تو حیاط شیر آب هست
ازش استفاده کن و دوش بگیر
مینا هم لباس خدمه رو بهت داده 
میتونی بپوشی

چند ثانیه مکث کرد و دوباره گفت:
-غیر از اینا که به چیز دیگه ای نیاز نداری؟