رمان دلارا کنیزک ارباب

با رفتنش.
با دور شدن عطرش که مثل اسید ریه هامو میسوزوند.
با محو شدن سایه  سنگینش از روی تنم به دیوار تکیه دادم و دستم رو گذاشتم جلوی دهنم تا صدام در نیاد.
تا کسی صدای هق زدنم رو نشنوه.

اون چه مصیبتی بود آخه.
قلبم اینقدر تند میکوبید که میترسیدم از قفسه سینه م بزنه بیرون.

اما باز بهمن بود که سر بزنگاه سر رسید و با دیدنم اخمهاش تو هم رفت و گفت:
-تو اینجا چکار میکنی ؟
باز چی شده؟
نکنه باز مردک کتکت زده ؟

نمیدونم  چرا بهم برخورد.
از هرمز متنفر بودم اما حس خوبی نداشتم در موردش اونجوری حرف بزنن.

فورا خودم رو جمع و جور کردم و با لحن تندی گفتم:
-میشه اینقدر جلو راهم سبز نشی؟
و بعد به طرف داخل دوییدم.

هوا سرد بود و من از درون گر گرفته بودم،همون چند لحظه که بین بازوهاش اسیر شدم منو به اون حال و روز انداخت.

از در پشتی وارد خونه شدم و از راهروی انتهایی به طرف طبقه بالا رفتم‌.
دیگه نه چایی میخواستم،نه غذای گرم.
فقط یکم تنهایی برام کافی بود اما هنوز از پله ها بالا نرفته بودم که یه جسم کوچیک که انگار روش پتو پیچیده بودن به سرعت از بالای پله ها رد شد و توی راهرو گم شد.

با کنجکاوی به اطراف نگاه کردم،چی می‌تونست باشه؟
شایدم اشتباه دیده بودم!
اما نتونستم جلوی خودم و بگیرم تا فضولی نکنم.حتی از دردسری که ممکن بود توش بیفتم نترسیدم و توی راهرو دنبالش راه افتادم.

یعنی چیه؟ به هرمز ربط داره؟