رمان دلارا کنیزک ارباب

اتاقا رو یکی یکی دنبالش گشتم و چیزی پیدا نکردم.
کم کم داشتم به چشمام شک میکردم.
تا به ته راهرو و اتاق آخری رسیدم.
نگاه گذرایی بهش انداختم و مطمئن شدم توهم زدم.
احتمالا گرسنگی و خستگی و درد باعث شده بود اشتباه کنم.

شونه ای بالا انداختم و خواستم از اتاق بیرون بزنم که از توی کمد صدایی شنیدم.
با احتیاط جلو رفتم و در رو باز کردم.
لباسا رو که کنار زدم یه موجود کوچولو دیدم که روی خودش پتو انداخته بود و می‌خندید.

لبخندم کش اومد.
اون صحنه دل هر کسی و آب میکرد‌.
وقتی دستای سفیدش و از بیرون پتو دیدم دلم می‌خواست بخورمش.
همونجا روی پاهام نشستم و گفتم:
-پیدات کردم خرگوشک 
بیا اینجا ببینم تو کی هستی

با صدای جیغ و خنده ش خودمم نتونستم جلوی خودم و بگیرم و بعد از چند روز از ته دل  خندیدم و پتو رو از روش برداشتم.
یه پسر بچه سه یا چهار ساله بود که دستاش و بالا اورد تا منو بترسونه و از خودش صدا در آورد.

منم ترسیدم و دستام و روی صورتم گذاشتم:
-وای آقا گرگه منو نخور لطفا
پسر بچه با خنده کودکانه ای دستام و گرفت و با لحن بامزه ای گفت:
-منکه آقا گُردِه نیسَم
من ماهو ام 
دستام و پایین آوردم و به اون چشمای شیطون که از پشت عینک قاب سیاهش می‌خندید نگاه کردم.
دستم و به طرفش دراز کردم و گفتم:
-با من دوست میشی اقا ماهو؟
منم دلارا ام