رمان دلارا کنیزک ارباب

حالم خوب نبود.
بد هم نبود.
با دیدن ماهو یه بلاتکلیفی بزرگ داشتم.
زندگیم شبیه یه سراب بود یا یه توهم بزرگ،همون قدر عجیب و غریب.

ماهو لبخند شیرینی زد و دستم رو به که به طرفش دراز شده بود رو گرفت و گفت:
-اِلا بیا قائم باشک

اونقدر لحن شیرینی داشت که اسم اِلا بدجوری به دلم نشسته بود.لپش و نوازش کردم و گفتم:
-بهم میگی اسم مامانت چیه؟
-منکه مامانی ندالم 
بابا هلمز دالم 

با شنیدن اسم هرمز قلبم محکم به قفسه سینه م کوبید و مچاله شد.
چند سال پیش شایعه شده بود هرمز خان از یکی از معشوقه هاش بچه دار شده اما همه چیز در حد شایعه باقی موند‌ اما حالا پسری که روبروم وایساده بود نشون میداد هیچی شایعه نبوده.

فقط خانواده ش تونستن رو گند کاری ارباب سرپوش بذارن.
با صدای ماهو ار فکر بیرون اومدم.
صورتش رو به در کمد چسبونده بود و شروع کرد به شمردن:
-هک...پنج...سه...ده
اِلا بیام؟...اومدما...

با عجله خودم رو به تخت رسوندم و پشتش سنگر گرفتم،ماهو زیر چشمی به اطراف نگاه کرد و گفت:
-کجا قائم شدی اِلا؟