رمان دلارا کنیزک ارباب

بقول استاد مون بغض‌ اگر خوردنی‌ بود‌ که
مکافـات‌ نداشتیم!
لعنتی بیخ گلو میمونه. 
رسـوب‌ میکنه.
از تک تک کلمات تغذیـه‌ میکنه تا بزرگ‌ تر بشه.
بزرگ‌تر که‌ شد
دیگه تو بغـض‌ نداری !
بغض
تـو رو داره.

و من تو بغض دار ترین حالت ممکنه خیره بودم به مردی که قرار نامزدی داشت.
چند باری پلک زدم تا اشک هام رسوام نکنه.
خوشبختانه اونقدر غرق  عشق بازی بودن که دلارا رو حتی یادشون نمیومد.

جام شراب و که پر کرده بودم رو جلو بردم تا روی میز بذارم اما مچم میون زمین و هوا اسیر دست هرمز خان شد.
داشت اون زن و میبوسید و نمیدونم چی از جونم می‌خواست.

بالاخره ازش دل کند و بدون اینکه نگاه از لبهاش بگیره پرسید:
-دستات چرا میلرزه ؟
جون کندم تا اشک نریزم،تا صدام موقع گفتن کلمات نلرزه ولی نشد.
نفس لرزونی کشیدم و گفتم:
-نمیدونم...ح...حتما فشارم افتاده

هیچ حسی توی صورتش نبود وقتی به طرفم سر چرخوند.
تو چشماش چیزی بود که حس کردم حالم رو از چشمام خونده،شبیه آدمی که موقع دزدی مچش رو گرفتن هل شدم و سرم رو پایین انداختم. 
کاش ولم میکرد ولی  مچم رو فشار داد و بهم تشر زد:
-وقتی باهات حرف میزنم به من نگاه کن!

من بمیرم واسه بغضت