رمان دلارا کنیزک ارباب

مردک منو دست انداخته بود.
نفسم و که بیرون فرستادم بالاخره ازم جدا شد و همون طورکه به طرف زن میرفت گفت:
-اونجا واینسا 
بیا ازمون پذیرایی کن

زیر لب غرولندی کردم و با سینی به طرف شون رفتم.
هرمز خان که کنارش نشست زن به سر تا پام نگاهی انداخت و گفت:
-این چرا روبنده داره؟
از این مذهبی پذهبیای پشت کوهیه یا جزامی چیزی داره؟

آماده پاره کردن زن بودم اما از ترس هرمز خان جرات شو نداشتم،نگاهم درمونده و مستاصل روش نشست.
خیلی احمقانه بود که ازش انتظار داشتم ازم دفاع کنه،یا حال زن و بگیره.
اما  اون بی خیال شونه ای بالا انداخت و به موهای زن چنگ زد.
سرش رو نزدیک خودش کشید و گفت:
-مگه اهمیتی داره؟
زنم نیست که برام مهم باشه
کلفت عمارتمه

قلبم مچاله شده بود.
نمیزد.
درد میکرد.
امان از غرور له شدم.
فقط اشکی که پشت پلکام رژه میرفت و پس زدم و سعی کردم به بوسه هاشون توجه نکنم.

سینی رو روی میز گذاشتم و صدای اخ زن باعث شد به لب زخمی و کبودش نگاه کنم.
هرمز خان با لذت به خون گوشه لبش خیره شد و بیچاره نالید:
-کی این وحشی بازیات تموم میشه هرمز؟
ناسلامتی چند وقت دیگه نامزدی مونه 
من با این لبای کبود چکار کنم؟