رمان دلارا کنیزک ارباب

مردمک هاش جوری میلرزید که یه لحظه محو اون دو تا تیله سبز شدم.
چشماش شاهکار بود.
یه تضاد عجیب داشت .
وحشی و رام نشده اما مظلوم و آروم.
شبیه بچه ها بود،مثل آیینه تصویرت و منعکس میکرد. 

فشار انگشتم رو از روی گردنش کم کردم و اجازه دادم نفس بکشه.

ولی هنوز خس خس میکرد وقتی گفت:
-اگه امر کنی حتی نفس هم نمیکشم
اما نمیتونی روحم و اسیر کنی
خودم اومدم خون بس 
با پای خودم
میدونستم اینجا قرار نیست واسم طاق نصرت ببندن 
اما روحم یجایی توی دشتای اطراف داره اسب سواری میکنه 
تو کلاس به بچه ها درس میده
رویا بافی میکنه
اینا رو که نمیتونی ازم بگیری
جسمم شاید برده ت شده  باشه 
ولی روحم و نمیتونی توی قفس کنی هرمز خان

دندون روی هم سابیدم و ‌دوباره فشار انگشتم و زیاد کردم. 
چشماش دیگه سبز نبود،به سیاهی میزد.
دندون روی هم سابیدم و دستم به طرف کمربندم رفت:
-زبون درازی و همین واست گرون تموم میشه
من بخوام روحت که هیچ 
مغزت...سلول‌های تنت...حتی قلبت با اراده من کار میکنن
باهات کاری میکنم که حتی از رویابافی هم وحشت کنی، مبادا من بفهمم به چی فکر کردی

کمربند و از قسمت چرمی دور دستم پیچیدم و سگکش رو روی تنش کوبیدم.