گلامور

با صدای آلارام ساعت غلتی میزنم و لای پلک های به هم چسبیده ام را به زور باز میکنم.

ساعت را از روی میز عسلی برمیدارم ، صدایش را خفه میکنم و باز هم سر روی بالش میگذارم.

اما هنوز ثانیه ای نگذشته است که صدای زنگ تلفن خانه در سرم می پیچید

با حرص و عصبانیت پتو را از روی خودم کنار میزنم و از تخت پایین می آیم

بدون آن که نگاهی به سر و وضعم بیندازم و برایم مهم باشد که چه بر تن دارم از اتاق بیرون میزنم.

خیالم از نبود هامون در خانه راحت بود . همیشه زودتر از این ساعت خانه را به مقصد رستورانش ترک می کرد.

با همان سر زیر افتاده درحالی که پشت دستانم را روی چشمانم میکشیدم به سمت پذیرایی می روم.

- بله

از شنیدن صدا سر جا می ایستم و با ضرب سرم را بالا میگیرم.

هاج و واج به هامون که مقابلم ایستاده بود زل میزنم.

انتظارش را نداشتم...حتی فکرش را هم نمیکردم هنوز خانه باشد .

نگاه خیره ای به سمتم می اندازد و در جواب شخص پشت خط می گوید

- اره خوبه ، خوابه کاری داری به من بگو.

همانطور متعجب تماشایش میکردم که دستی میان موهایش می کشد و کلافه جواب میدهد

- باشه میگم بهش ..گفتم میگم دیگه کاری نداری؟..خداحافظ.

تلفن را قطع می کند به سمتم برمیگردد و با اخم می گوید

- چند روزی میریم کرج ..

مکث کوتاهی میکند و ادامه میدهد

- عزیز دعوتمون کرده ، عصر میام دنبالت .

- نمیام .

نیشخندی میزنه و با تمسخر میگه

- من نظرت رو پرسیدم قناری؟