گلامور

ساعدش را که چنگ میزنم ، فشار وارده روی دهانم را کم میکند اما دستش را برنمیدارد

چهره‌اش هر لحظه کبود تر میشود و من آنقدر از او هراس دارم که حتی حال پدرم را از یاد میبرم.

- روز اولی که هادی اومد جلو چی بهت گفتم؟ نگفتم داداش من آدم نیست ، گولشو نخور ، نذار بازیت بده قیدشو بزن؟

خیره به قطره‌های اشک فرود آمده از چشمانم تشر میزند

- هان نگفتم؟

پلکم میپرد و صدای ضعیفم در فضای اتاق میپیچید

- گفتی.!

- اره گفتم ولی تو چی جواب دادی؟

نفس در سینه ام حبس میشود و او دیوانه وار به جان گذشته‌ام ، خریتم می افتد و آن را زیر و رو میکند

- زل زدی تو چشمام گفتی چون حاج همایون ناپدریته به هادی حسادت میکنی چشم دیدنش رو نداری.

نگاهم را از چشمانش میدزدم و به رگه‌های برآمده گردنش زل میزنم .

میدانستم مقصرم ، میدانستم بد کرده‌ام اما نمیخواستم بشنوم ...شنیدنش درد داشت من طاقتش را نداشتم.

- باید همونجا یکی میزدم زیر گوشت یه گور بابات میگفتم و میرفتم پی زندگیم ولی من بی‌شرف نرفتم موندم پای حماقتت صدبار گفتم هزار بار گفتم از لاشی بازیای داداشم گفتم پته‌اش و برات ریختم رو آب ولی گوش ندادی ، حرفامو نفهمیدی ، رفتی تو بغلش ، گفت لخت شو شدی ، گفت برقص رقصیدی ، هلت داد تو بغل رفقاش صدات درنیومد گفتی امروزیه ، راحتم میذاره ، گیر نمیده خوشم میاد ازش ، درس و مدرسه‌ات رو خانواده‌ات رو پیچیوندی هر گورستونی که گفت باهاش رفتی..!