گلامور

حاج همایون خبر از آمدن او تا دقایقی دیگر می دهد و من همانند یک دیوانه به طی کردن طول و عرض اتاق ادامه میدهم.

تمام شب گذشته را از شدت اضطراب و تشویش پلک روی هم نگذاشته بودم تا امروز برسد .

 برسد ، او بیاید و به قول حاج همایون تکلیفم را مشخص کند .

با احساس لرزش جسمی نگاه آشفته و هراسانم را پایین میکشم و به تلفن همراه عرق کرده‌ میان دستانم زل میزنم.

شماره افتاده روی صفحه را نمی شناختم و تمایلی هم به شناختن آن نداشتم.

 آنقدر فکرم درگیر لحظات دیگر و آمدن هامون بود که از پس توجه به موضوعات دیگر برنمی‌آمدم.

تماس که قطع میشود گوشی را روی تخت پرت میکنم و از اتاق بیرون می‌آیم.

هدیه خانم با دیدنم اصرار به ناهار خوردنم را دوباره از سر میگیرد و این بار حاج همایون هم با او همراه میشود.

به اجبار آنها پشت میز می نشینم و به زور چند قاشق از آن برنج و خورشت قیمه‌ای که هدیه خانم برایم کشیده بود میخورم .

 در حالی که تمام تلاشم را میکردم تا حالت تهوع‌ام را بروز ندهم بلند میشوم ، بابت غذا تشکر میکنم و بی توجه به غرغر های هدیه خانم بابت کم خوردنم خودم را به سرویس بهداشتی میرسانم.

همانطور که به سختی سر پا ایستاده بودم آبی به دست و صورت گر گرفته و ملتهبم میزنم تا شاید حالم کمی بهتر شود و آن حالت تهوع مزخرفی که داشتم دست از سرم بردارد .

در حالی که قطرات آب از سر و رویم چکه میکرد عقب عقب می روم و به دیوار پشت سرم تکیه میدهم .

پلک میبندم میخواهم به طریقی خودم را کمی آرام کنم که درست در همان لحظه صدای زنگ آیفون در سرم می پیچد.