گلامور

هیچ تپشی نبود ...
هیچ خونی در رگ هایم در حال جریان نبود...
تمام دنیا برایم در یک نقطه متوقف شده بود...

- کمند

حاج همایون صدایم میزند ، انتظار دارد جواب دهم اما من توانش را نداشتم . مرده بودم .تمام شده بودم.

بی رحمانه بود ، انصاف نبود ، من آمادگی‌اش را نداشتم ، فراموش کرده بودم ، از یاد برده بودم که او از همان روز اول ته این قصه را برایم روشن کرده است.

دستی گرم روی دست یخ زده ام می نشیند

-کمند بابا .

به خودم می آیم ، مردمک‌های خشک شده ام را از نگاه تو خالی و سرد مرد میگیرم و به حاج همایون زل میزنم.

با نگرانی چهره وا رفته ام از نظر می گذراند و به آرامی می پرسد

-چیزی نمیخوای بگی دخترم؟

چشمانم از اشک پر میشود و تمام جانم شروع به لرزیدن میکنم .

جان میکنم و به سختی خودم را کنترل میکنم تا اشک نریزم ، تا بیشتر از این خودم را رسوا نکنم .

آن عقد اتفاق نمی افتاد ...من هنوز هم برگ برنده‌ام را داشتم .!

حرف که نمیزنم ، جواب که نمیدهم حاج همایون با تصور آن که مخالفتی با این موضوع ندارم بیخیالم میشود .

صدای زنگ تلفن سکوت ایجاد شده را می شکند ، هدیه خانم برای جواب دادن به آن از آشپزخانه بیرون می آید و همزمان هامون از جا بلند میشود

 از حاج همایون خداحافظی سرسری میکند ، قدمی برمیدارد فاصله بگیرد که لب هایم تکان میخورد و به حرف می آیم

- حامله‌ام.