گلامور

کف دستم را روی دهانم می فشارم و هامون ادامه میدهد

- اروم باش حرف بزن، بگو چی شده؟

همین برای دود شدن تمام آن عذاب وجدانی که داشتم کافی بود .

- باشه همونجا بمون الان میام دنبالت .

تن گر گرفته ام را از در جدا میکنم و فاصله میگیرم

راضی بودم .
حالا دیگر از هیچ کدام از کارهایم پشیمان نبودم.

او می دانست ، از وجودم پشت این در خبر داشت و مطمئن بود که حرفایش را میشنوم اما برای سوزاندنم دست به هر کاری میزد .

کاش مروارید میگفت ، میگفت تا واکنشش را به چشم ببینم و از دیوانه شدنش لذت ببرم.

- حقته هامون ، اصلا کاش دو قلو حامله باشم دهنت سرویس بشه..

با چکیدن اولین قطره اشک روی گونه‌ام سرم را بالا میگیرم

نمیخواستم گریه کنم ، نمیخواستم اشک بریزم .

اصلا به‌درک که قربان صدقه‌اش می رفت.
به‌درک که دوستش داشت و جانش برای آن دختر درمی‌رفت.

خودخوری میکردم ..
به‌درک میگفتم درحالی که تمام وجودم از حرفایش به درد آمده بود . سوخته بود .

با اینکه اطمینان داشتم رابطه میانشان شکراب میشود
اما حالم خوب نبود
بغضم هر لحظه که میگذشت شدت بیشتری می‌گرفت و افکار سنگین و مسموم مدام توی ذهنم رژه میرفتن.