گلامور

راوی

رو به مروارید که با صورت خیس از اشک مقابلش هق میزد می گوید :

- پاشو بریم خونه برات توضیح میدم ، حرف میزنیم.

- چی رو توضیح میدی؟

کلافه پلک میبندد .

جمجمه‌اش از فرط عصبانیت در حال انفجار بود و به سختی سعی داشت خودش را کنترل کند تا تمام حرص و خشم جمع شده در وجودش را بر سر مروارید خالی نکند.

کافی بود فقط این مصیبت تمام شود میدانست با آن دختر بچه چه کند .

زندگی را به کامش زهر میکرد.
جهنمی برایش می‌ساخت که روزی هزار بار آرزوی مرگ کند.

- بریم خونه که از زن و بچه ات برام بگی از پدر شدنت؟

 نگاه درمانده‌اش را به چشمان سرخ شده مروارید میدوزد

- نباید برمی‌گشتم ..نباید میومدم .

بی نفس با صدای گرفته‌ای صدایش میزند

- مروارید

- من از چی شاکیم هامون؟ اومدم حساب چی رو از تو پس بگیرم ... اینکه چرا با زن رسمی و قانونیت رابطه داشتی؟

جان می کند و با هق هق ادامه میدهد

- من خیلی احمقم نه؟