گلامور

جلو می روم آنقدر که از تیر رس نگاهش دور میشوم و به یک قدمی اتاق میرسم.

اصلا نباید به او زنگ میزدم .
اصلا نباید از کسی کمک میخواستم.

باید منتظر میماندم اجازه میدادم هادی هر بلایی که میخواهد سرم بیاورد .

و در آخر کارش که تمام میشد خودم را خلاص میکردم ...تا راحت شوم ...تا راحت شوند.

خانواده‌ام ...
هامون ...
اصلا هر آدمی که در این دنیا وجود من و نفس کشیدنم اذیتش میکند...

لب روی هم می‌فشارم ، آب دهانم را به سختی از گلوی زخمی‌ام پایین میفرستم و دوباره به اتاق چشم می‌دوزم.

 همزمان که دستم را روی دستگیره در می گذارم ترس و وحشت تنم را در بر میگیرد و قلبم را از تلاطم می‌اندازد.

دستگیره در را پایین میکشم و با چشمانی بسته وارد اتاق میشوم.

هنوز پا به داخل اتاق نگذاشته ام که دستی بازویم را چنگ میزند و محکم به در اتاق کوبیده میشوم.

در بسته میشود و گلویم میان دستان زمخت مردی که با چشمان به خون نشسته تماشایم میکرد اسیر میشود.