گلامور

لبهایم گز گز میکنند و او درست مقابل چشمانم محو میشود .
می رود ... طوری که انگار هیچ وقت در این اتاق حضور نداشته است.

خشم و جنون تک تک سلول هایم را پر میکند.

با همه وجودم جیغ میزنم..

 موهایم را به چنگ میکشم

اشک میریزم ..هق میزنم ...مدام دست روی لبهایم میکشم و خودم را به در و دیوار می کوبم..!

تنها چند لحظه طول میکشد تا درب اتاق با ضرب به دیوار کوبیده شود و هیبت مردی که ترس و وحشت در چهره‌اش بیداد میکرد در چهارچوب در قرار گیرد .


او با قدم های بلند به سمتم هجوم می آورد و من تمام طول فاصله ای را که طی میکند فحش میدهم...

حرومزاده میگویم ..حیوان صدایش میزنم ..کثافت نثارش میکنم و تا میخواهم لیوان روی میز را بردارم به عقب کشیده میشوم و تنم میان بازوهایش اسیر میشود .

سینه اش تند تند بالا و پایین میشود و بی توجه به تقلاهایم در آغوشش فشرده میشوم.

هق هق گریه‌ام امان صحبت نمیدهد و او بدون کلمه ای حرف تنها حاج همایون و هدیه خانم را از اتاق بیرون میکند و اجازه هیچ پرسشی به آنها نمیدهد.

دست و پا زدن هایم که آرام میگیرد ...صدای گریه ام که رو به خاموشی می رود صورتم را میان دستانش قاب میگیرد و سرم را بالا میکشد

نگاه دقیقش جز به جز صورتم را زیر و رو میکند و همانطور که گونه های ملتهبم را نوازش میدهد میپرسد

- تو امروز چت شده بچه؟

با صدای گرفته ای می نالم

- نگو بچه ..

خیره در چشمان پر شده ام زمزمه میکند

-چرا؟ من از بچه‌ها خوشم میاد..