بی حرف به سمت در اتاق می روم! در را که باز می کنم ،مادر قباد را آب قند به دست می بینم! طعنه ای به بدنم می زند و به کنار خواهرش و قباد می رود... سر بر می گردانم و از اتاق بیرون می روم! روبه روی اتاق، یک مردِ میانسال با قد و قامت متوسط، کنار یک مامور نیروی انتظامی ایستاده بود... دسته کیفم را میان می فشارم! قدم بر می دارم و رو به رویشان می ایستم! -سلام همسر آقای قباد تهرانی هستم! حرفم کامل نشده مرد به حرف می آید: -خانم به خدا، به پیر به پیغمبر! به اون خدایی که می‌پرستی من بی حواس زدم! دو شبه تو جاده ام نخوابیدم! یکه هفته منتظرم که برسم به تهران! از جنوب اومدم.... آن قدر التماس وار سخن می گفت که دلم برایش سوخت... مامور کنارش به حرف در آمد: -خانم تهرانی ! اگر شکایتی چیزی دارین بیاید یک اداره نزدیک به بیمارستان ثبت کنید! این آقا امشب بازداشتگاه بمونن... - خانم به خدا زن و بچم منتظرن! چیزی جز اون ماشین ندارم ،مسافر می‌برم! دستم را آرام به معنای سکوت بالا می برم... -اقای محترم، شما باید مسئولیت کاری رو که کردین بپذیرین یا نه؟! اگر جای همسر من به یک بچه ناتوان خورده بودین چی؟ حرفی برای گفتن نداشت! پدرم اگر الان در قید حیات بود، به احتمال هم سن و سال او بود... -شکایتی نداریم! همسرم کجارو باید امضا کنه؟
رمان حورا
نسخه نمونه
پارت 28 از 45
(از کل 448)