رمان مربای پرتقال

مربــــای پـــرتقال


- پیاده می‌رم.

سوگند دوباره با عجله دست در کیفش می‌چرخاند.
کارتش را بیرون می‌کشد و سمت سیاوش می‌گیرد.

- حداقل کارتمو داشته باش کاری چیزی واست پیش اومد باهام تماس بگیر.

سیاوش بیخیال کارت را درون ساکش می‌اندازد و دستش را برای خداحافظی در هوا تاب می‌دهد.

- عزت زیاد.

سوگند با خداحافظی سرسری پشت ماشین می‌نشیند و هیجانزده پایش را روی پدال گاز فشار می‌دهد.

- آخ آخ... جهانگیر خان مشتلقتو حاضر کن که دارم میام!

دستش را محکم دور فرمان می‌پیچد.

- بگردم دور تو من که خوب فهمیدی کجا خراب شی!

بار دیگر با فکر کردن به اتفاقات پیش آمده جیغ می‌کشد.

- وای باورم نمی‌شه! سیاوش صرافیان رو پیدا کردم... خودش با پای خودش اومد سمتمون. خدایا شکرت.

با چشمانی که برق ساطع می‌کرد تلفنش را برداشت.
شماره‌ی منشی کارخانه را گرفت.
بوق اول جواب داد.

- بله شرکت واردات صادرات پایا خودرو بفرمایید.

تماس را روی بلندگو می‌گذارد.

- آریام لطفاً وصلم کن دفتر رئیس.