رمان مربای پرتقال

مربــــای پـــرتقال


به سقف زل می‌زند.
چشم های کشیده‌ی سوگند جلوی چشمانش نقش می‌بندد...
ترسیده محکم چشمش را می‌بندد‌.

- اعوذبلله من الشیطان رجیم...

پشت پلک های بسته‌اش، تصویر لب‌های سرخ و  نیمه باز سوگند می‌افتد.
چشمش‌ را تا حد آخر باز می‌کند و با نفس نفس روی تخت می‌نشیند.

- یا اکثر امام زاده ها... این چه کوفتیه نصف شبی افتاده به جونمون؟

از جا بلند می‌شود و چراغ اتاقش را روشن می‌کند.
دهانش خشک خشک شده.
لیوان آب داخل سینی را برمی‌دارد و یک نفس سر می‌کشد.

هنوز آب را قورت نداده؛ گرمای نفس های سوگند را گوشه‌ی لبش احساس می‌کند...
با سرفه‌ی بلندی تمام آب دهانش را بیرون می‌ریزد.
آب درون گلویش می‌پرد و به شدت روی سرفه می‌افتد.
بین سرفه هایش بلند می‌گوید:

- امشب... اگه... مردم... بگید... سوگند قاتله!

سرفه هایش که بالاخره بند می‌آید، احساس گرمای شدیدی می‌کند.

با همان یک لا پیراهن، از اتاق بیرون می‌رود.
دوست دارد خودش را درون استخر وسط حیاط بیندازد...