مربــــای پـــرتقال سوگند همچنان به روبرویش خیره مانده که جهانگیر بشکنی جلوی صورتش می‌زند. شانه های سوگند بالا می پرد که جهانگیر می‌گوید: - کجایی تو امروز؟ تو باغ نیستی! سوگند با قیافه‌ای که هرلحظه ممکن است زیر گریه بزند نگاهش می‌کند. - من؟ همینجام... فرانک شانه‌ای بالا می‌اندازد و کنایه می‌زند: - کاملاً مشخصه... جهان اون نون رو بده من. جهانگیر با احترام نان را جلویش می‌گذارد. - بفرمایید. سوگند خیره به دست جهانگیر دوباره در دنیای خودش غرق می‌شود. از ذهنش می‌گذرد: - نکنه بیاد سر میز... بی اختیار چشمش گرد می‌شود و بلند هین می‌کشد. - نکنه بیاد! جهانگیر کلافه از دیوانه بازی های سوگند بلند صدایش می‌کند: - سوگند! چته اول صبحی؟ سوگند ترسیده لیوان شیر جلویش را سر می‌کشد و به محض اینکه می‌خواهد جواب جهانگیر را بدهد، صدای سیاوش از پشت سرش بلند می‌شود...
رمان مربای پرتقال
نسخه نمونه
پارت 126 از 141
(از کل 1,406)