رمان مربای پرتقال

مربــــای پـــرتقال


سیاوش گردنش را حتی یک درجه هم نمی‌چرخاند.
پرونده ها را طرف جهانگیر هول می‌دهد و می‌گوید:

- من نمی‌دونم دیگه هرکار صلاح می‌دونی بکن. کارام تموم شد دیگه می‌رم خونه. با اجازه.

چشمان سوگند دوباره پر می‌شود.
سیاوش که بی توجه به سوگند با جهانگیر خداحافظی می‌کند و از در دفتر بیرون می‌زند؛ بغض سوگند دوباره می‌ترکد.

جهانگیر خیره به رفتن سیاوش می گوید:

- این چش بود؟

هق هق سوگند بلندتر می‌شود.
سرش را متفکر سمت سوگند می‌چرخاند و دستش را زیر چانه‌اش می‌زند.

- تو چته؟

سوگند با گریه، نصفه نصفه می‌گوید:

- نمی‌... نمی‌دونم!

جهانگیر سری به نشانه تایید تکان می‌دهد.

- درسته... واقعاً خودت هم نمی‌دونی چته. پاشو برو خونه امروز نمی‌خواد شرکت باشی.

مظلومانه به جهانگیر نگاه می‌کند.

- می‌شه برم خونه شما؟

جهانگیر چندبار دهانش را بی هدف باز و بسته می‌کند. و در آخر به گفتن:

- برو.

اکتفا می‌کند.