رمان مربای پرتقال

مربــــای پـــرتقال


- مثل اینکه سوگند خانومم امروز کارش زود تموم شده.

از روی شانه به سوگند نگاه می‌کند.
قبل از اینکه تلاش هایش بی ثمر شود، بی سر و صدا فلنگ را می‌بندد.
دایه می‌گوید:

- با این حساب آرش خان هم فکر نکنم تنها اونجا بمونه. 

سرش را به طرف سیاوش می چرخاند و ادامه می‌دهد:

- نه؟ اوا... این بچه کجا رفت؟

سوگند با نفس نفس وارد خانه می‌شود.
چشمش را جستجوگرانه دور خانه می‌چرخاند و می‌پرسد:

- سیاوش کو؟

دایه مبهوت به پله ها اشاره می‌زند:

- والا تا چند لحظه پیش اینجا بود. فکر کنم رفت اتاقش. چی...

سوگند بلافاصله به محض گرفتن جوابش، سمت اتاق سیاوش می‌دود.
حتی اجازه نمی‌دهد حرفش را تمام کند.

دایه ابروهایش را از تعجب بالا می‌اندازد.

- پناه بر خدا... ما که از کار این جوونا سر در نیاوردیم!

تلفن خانه زنگ می‌خورد.
با آرامش همیشگی تلفن را جواب می‌دهد:

- منزل صرافیان. بفرمایید.

آرش از پشت تلفن غربت بازی درمیاورد:

- اون دوتا آدم فروش پاشدن اومدن خونه منو اینجا تنها گذاشتن نه؟