رمان مربای پرتقال

مربــــای پـــرتقال


- آدرس بده برسونمت خونه‌ت.

سیاوش معذب با پایش کف ماشین ضرب می‌گیرد.

- نه دیگه مزاحم شما نمی‌شیم. 

سوگند ماشین را بی مقصد می‌راند.

- اصلاً الان می‌ری خونه؟ می‌خوای بریم شام بخوریم؟

چشم سیاوش درجا گرد می‌شود.

- نه قربون شما... می‌رم خونه. الان آدرس می‌دم. فعلاً تا آخر همین خیابون مستقیم برو.

لب سوگند بی اختیار کش می‌آید.
شرم و حیای سیاوش، حد و حرمتی که نگه می‌دارد برایش جدید است.
در زندگی او این خصلت ها به ندرت که نه، کلاً یافت نمی‌شود!
صدای زنگ موبایل سوگند، سکوت بینشان را می‌شکند.
جهانگیر خان است.

- بله رئیس.

سیاوش از گوشه‌ی چشم نگاهش می‌کند.
زندگی سوگند همچنان برایش غریب است...
جهانگیر می‌گوید:

- کجایی؟

- از کلانتری میام.

جهانگیر با هیجان می پرسد:

- سیاوش هم تو ماشینته؟