مربــــای پـــرتقال دایه با دلتنگی نگاهش می‌کند. - سفر به خیر مادر. خانوم کوچیک نیومدن؟ آرش با تخسی نگاهش را دور عمارت می‌چرخاند. - مامان من منظورته؟ اون که خیلی بزرگه... خانم کوچیک چیه دیگه. خانم بزرگ باید صداش کنی جیگر. سیاوش انگار آدم فضایی دیده باشد؛ بی اختیار قهقهه می‌زند. - بابا دستخوش! گل بود به سبزه نیز آراسته شد... نیس خیلی خودتون نرمال بودین؛ داداش جدیده هم اومد کلا تکمیل شدین. آرش با دهان باز به سیاوش نگاه می‌کند. - داداش جدیده؟ سرش را پرسشی سمت جهانگیر می‌چرخاند: - جهان جون؟ جهانگیر با دست به آرش اشاره می‌زند. - بیا بالا بچه... سوگند؟ سوگند از بین دندان های چفت شده می‌غرد: - جهانگیرخان گفتم من دیگه هیچ کدوم از شاهکاری های شما رو گردن نمی‌گیرم. بابا لامصب شما تخم دو زرده کردی چرا تن و بدن من باید بلرزه آخه؟ سیاوش نیشخند می‌زند. خودش را روی مبل پرت می‌کند و با تفریح به بلبشوی مقابلش نگاه می‌کند. - داستان تازه داره جالب می‌شه.
رمان مربای پرتقال
نسخه نمونه
پارت 43 از 141
(از کل 1,406)