رمان مربای پرتقال

مربــــای پـــرتقال


سوگند بی اراده می‌غرد:

- آرش خان نظر مثبتت چیه بیشتر از این زحمت نکشی و بری بالا تا من خودم توضیح بدم به فرانک جون داستان چیه؟

آرش مضطرب آب دهانش را قورت می‌دهد و تند تند، با سر حرفش را تایید می‌کند:

- آره... آره... زحمت می‌کشی. من رفتم.

بلافاصله بعد از رفتن آرش، فرانک بی حال خودش را روی مبل می‌اندازد.
سوگند معذب کنارش می‌نشیند و درحالی که شانه هایش را ماساژ می‌دهد، می‌گوید:

- آقا سیاوش پسر ارشد جهانگیرخان هستن. سه سال از آرش بزرگتره.

فرانک دستش را روی پایش می‌کوبد و ناله می‌کند:

- ای به زمین گرم بخوری جهان! تا کی من باید از دست تو بکشم؟

و بعد نگاهش محتاط روی سیاوشی که دارد از پله ها بالا می‌رود، می‌چرخاند و زیرلب از سوگند می‌پرسد:

- ادعا ارث و میراث که نداره الان؟

سوگند با خباثت تمام، هرچه دق و دلی از فرانک دارد را با خبر های دست اولش سرش درمی‌آورد.
نچ بلندی می‌کشد.

- نه بابا... این طفلک اصلاً نمی‌خواست بیاد تو عمارت. جهانگیرخان با هزارتا تهدید و زور آوردتش.

فرانک آسوده نفسش را بیرون می‌فرستد:

- خب باز خداروشکر فکر ارث و میراث تو سرش نیست.

لبخند سوگند کش می‌آید:

- آقا سیاوش هیچی نمی‌خواد اما جهانگیرخان یه سال تمام دنبالش گشت تا ریاست کارخونه و اداره‌ی مال و اموالش رو بده بهش! می‌گفت به آرش اعتباری نیست شاید سیاوش بتونه نجات بده اموالش رو...