رمان مربای پرتقال

مربــــای پـــرتقال


- این ماشینمه...

دهان سیاوش با دیدن ماشین باز می‌ماند.
پورشه‌ی زرد رنگ را دقیقاً با چه عقلی در آن محله رها کرده بود؟
ناباور سمتش چرخید.

- خانم مسخره گیر آوردی؟

گیج می‌پرسد:

- چه مسخره ای؟ ماشینم یهو خاموش شد. نمیدونم چکارش کنم. گفتم شما مکانیکی...

بین حرفش می‌پرد:

- زن حسابی من تخصصم پراید و پیکان جوانانه!  دست به این بزنم خط و خش رو تنش بیفته دیگه باید کلیه‌مو بفروشم خسارتشو بدم.

سوگند با التماس نگاهش می‌کند:

- تو رو خدا... یه کاری کن راه بیفته. عجله دارم. هرچی شد خسارت نمی‌گیرم.

سیاوش سرش را به چپ و راست تکان داد.

- جون شما راه نداره. من نزدیک این ماشین شم تشنج می‌کنم. قطعاتش گیر نمیاد. 

- از کار اخراجم کنن ماشین که برام نون و آب نمی‌شه! اون موقع دیگه خودمم باید کلیه بفروشم خرج زندگی‌درآد.

سیاوش روی پاشنه‌ی پا می‌چرخد و دستش را برا گرفتن ماشین تکان می‌دهد:

- برو خانوم دربست بگیر برو. بیا اصلا خودم برات می‌گیرم.