رمان زندان بان مجهول بخش دوم

_ اصلا احترام بزرگتر کوچیکتر سرت نمیشه. 
اگه منم مثل همون خانواده ای بودم که ازش حرف میزدی خیلی بیشتر احتراممو نگه میداشتی نسبت به وقتی که یه عنوان یک انسان بهت احترام میذارم.

حرفش مثل پتک توی سرم خورد و مثل آونگ صدا داد.
چرا یه بار برای همیشه نباید قبول میکردم حق با اونه؟ 

اگه واقعا باور کرده بودم باید باهام مثل یه حیوون رفتار بشه چی؟

اگه لیاقت محبت رو نداشته باشم به خاطر کارای اون عوضی ها چی؟

اشک تو چشمام جمع شد و امیرعلی هم متوجه این بغض من شد.

نگاه ترحم انگیزی بهم انداخت ولی فورا چشماش سرد شد و مستقیم توی جاش نشست.

حرفاش رو بیرحمانه ادامه داد و صبر نکرد تا بتونم تحلیل کنم.

_ من دنبالت نیومدم، فقط اتفاقی اینجا دیدمت اما این چند روز بهت خیلی فکر کردم.

نمیدونم کجا بودی و هفتت رو سخت سپری کردی یا آسون.