رمان زندان بان مجهول بخش دوم

مثل من کامل به طرفم چرخید و با صدای آرومی گفت:
_ آجی بهار مامان بابای تو کجان؟ مثل مامان بابای من تو آسمونا زندگی میکنن؟

با بغض نگاهش کردم و اشک هایی که توی چشم وگلوم آماده ی ریختن بودن رو به سختی پس زدم وقورت دادم

و آرومتر از ترس اینکه بقیه بیدار نشن، گفتم: 
_ آره عزیزم.. توی آسمون توی بهشت زندگی میکنن..

_ پس اونا کِی از آسمون میان پایین و برمیگردن پیشمون؟
نتونستم خودداری کنم نتونستم نشکنم و برای حال و روز نحسمون نبارم

اشک هام بی اراده شروع به باریدن کردن.. قطره اشک مزاحمی که از گوشه ی چشمم پایین افتاد روی دماغم رو پاک کردم و با غم گفتم:

_ اونا دیگه هیچوقت نمیان عزیزم.. دستشون از دنیای ما آدما کوتاه شده و برای همیشه بهشتی شدن.. 
_بهشت کجاست؟ چرا دیگه نمیان؟ خب اگه اونا نمیان میشه ما بریم بهشت پیش اونا؟

_تو همین الانشم یه فرشته ی بهشتی هستی اما الان وقت رفتن به بهشت نیست قربونت برم..

باید زندگی کنی و یه بهشت قشنگ توی دنیای خودت بسازی..