دیاستومی

لباس به شدت به او می‌آید اما...انگار کمی زیادی‌ست برای یک مهمانی! موهایش را به حالت گوجه‌ای جمع کرده و از کناره های ِگوش، چندین تار در صورتش ریخته. چشمان رنگی‌اش با آن آرایش ِ تیره برق می‌زند!
-خیلی! فقط...فکر نُمُکنی زیادی بازه؟
با بی قیدی شانه بالا می‌اندازد و مقابل ِ آیینه قدی ای که روی دیوار ِ مابین دو اتاق است، می‌ایستد.
--خیلیم خوبه!

سپس به سمت من برمی‌گردد و با چشم‌هایی گرد شده و صدایی جیغ مانند می‌توپد:
--هِزگر(پاشو) لباس بپوش دیگه! نکنه با این پیژامه و تیشرت گَل و گشادت مُخوای بیای؟
با کرختی می‌ایستم و قبل از هرچیزی به خود تشر می‌زنم:
-چته جانا؟ چه مرگته کلّه خر؟ این همه راهو دوییدی که برسی اینجا و منصرف بشی؟
سریع سر به معنای منفی تکان میدهم؛ نه! من پا پس نمیکشم. باید جواب پس بدهند. تک تکشان...باید تقاص بدهند!

وقتی از اتاق خارج می‌شوم و مقابل آینه می‌ایستم، کاملا از خود راضی‌ام! اما حوریا با من هم نظر نیست که باز جیغ جیغ کنان می‌گوید:
--این چیه پوشیدی؟ انگار می‌خوای بری سوپر مارکت سر ِ کوچه!
نگاهم روی لباس‌هایم چرخ می‌خورد. شلوار شش جیب ِ مشکی رنگ و کمربند ِ ستش، بالا نافی ِ جذبی که یک آستین دارد و یک آستین ندارد و نیم بوت ِ هم رنگش، گوشواره‌های دایره‌ای نقره‌ای رنگ و موهایی که کاملا به سمت بالا جمع و دم اسبی بسته شده.

دستی به شکم ِ تخت برنزه‌ام که به لطف لباس نمایان است، می‌کشم و بی هیچ حرفی مانتوی مشکی رنگ را می‌پوشم.
-من راضی ام!
پا بر زمین می‌کوبد و همانطور که تقریبا با کفش‌ پاشنه بلندش پشت سرم می‌دود، می‌گوید:
--شدیم زمین و آسمون...در این حد فرق داریم!
به سمتش برمی‌گردم و چنان چشم غره‌ای می‌روم که سریع مانتوی بلندش را تن می‌زند و از خانه خارج می شود.

تا رسیدن به مقصد مدام غر می‌شنوم و نمی‌دانم چرا چشم غره‌هایم روی او اثر نمی‌کند. ماشین را سر کوچه پارک می‌کنم و بعد از شش قفله کردن پیاده می‌شوم.
--وَی نگاه تو رو خدا...همه بنز و مزدا، ما پراید!
دستی به کاپوت ماشین می‌کشم و بی تعارف می‌گویم:
-خر چه داند قیمت نقل و نبات؟
و رو به چهره برزخی و چشم‌های خشم‌آلود ِ حوریا، انگشت ِ اشاره‌ام را در هوا تکان و ادامه می‌دهم:
--امشب به قدر ِ کافی قاطی‌ام حوریا...پس تو یکی لطفا قاطی تر نکن منو!