دیاستومی

خوب می‌داند منظورم به غرغرهایی ست که از صبح شروع کرده و تمامش هم نمی‌کند. سر که به معنای مثبت تکان می‌دهد، مقابل ِ در طلایی رنگ و بزرگی ایستاده‌ایم.
--از همین در هم مشخصه اون تو چه خبره.
لبم به پوزخند کج می‌شود و دستم روی زنگ می‌نشیند. آیفون تصویریست و قبل از هرچیزی، حوریا را مقابلش هول می دهم تا بفهمند خانم زیبایی پشت در است و بی هیچ چون و چرایی باز کنند.

همینطور هم می‌شود! صدای تِقی در فضا می‌پیچد و ما بی این که جوابی پس بدهیم، وارد می‌شویم.
از در ِ ورودی تا ویلایی که جلال و جبروتش چشم را می‌زند، حدودا پنجاه متر فاصله است. حیاط به طرز قشنگی گل کاری شده و پرنده پر نمی‌زند. نفس عمیقی می‌کشم و با قدم‌هایی که برای برداشتنشان به شک افتاده‌ام، همراه ِ حوریا می‌شوم.

ده پله‌ای که حیاط را به ویلا منتهی می‌کند، طی می‌کنیم و همین که مقابل تک در ِ سیاه رنگ و بزرگ خانه می‌ایستم، باز می‌شود و خانمی که لباس مرتب و پوشیده‌ای به تن دارد مقابلمان می‌ایستد.
--بفرمایید؟
--ما مهمون‌های آقا یوسفیم!
زن اول نگاهی به نیش ِ باز حوریا و سپس اخم‌های درهم ِ من می‌اندازد و خوش‌آمد می‌گوید. از جلوی در کنار می‌رود و همین که قدمی به جلو می‌گذارم، بوی سیگار و الکل زیر ِ دماغم می‌پیچد.

چهره درهم می‌کشم و وارد می‌شوم. از راهروی نسبتا باریکی رد و وارد فضایی بزرگ که پر از زن و مرد است، می‌شویم. شلوغ تر از چیزیست که فکرش را می‌کردم!
فضا نور ِ بسیار کمی دارد و وسط ِ سالن، رقص نور روشن است تا افراد نسبتا زیادی که درحال رقص هستند خوب حس بگیرند.
از تاریکی متنفرم و با وجود بوی عجیب غریبی که در فضا پیچیده، کمی سرگیجه دارم. در آن تاریکی حتی نمی‌توانم خودم را پیدا کنم و نمی‌دانم حوریا چطور چشمش به شخص مد نظرش می‌افتد و برایش دست تکان می‌دهد.

منی که با حالتی ملنگ چشم در اطرافم می‌چرخانم را به دنبال ِ خود می‌کشد. از میان جمعیت رقصنده رد می‌شویم و هرچقدر به میز گردی که انتهای سالن قرار دارد نزدیک تر می‌شویم، دید ِ بهتری پیدا می‌کنم.
حوریا سریع خود را به شخص نسبتاً چاق و جوانی می‌رساند و دستش را به سمتش دراز می‌کند:
--بلاخره هم و دیدیم!
مرد دست حوریا را محکم میان انگشتانش فشار می‌دهد و با لبخندی دندان نما به صورت براق و بی نقصش نگاه می‌کند.

--خوشگل تر از عکس‌هاتی.
و بعد سرش را به سمت من ِ متعجب می‌چرخاند و با حالتی عجیب سر تا پایم را زیر نظر می‌گیرد.
--دوستِت که می‌گفتی اینه؟
حوریا سریع می‌گوید:
-خودشه...جانا!
و رو به من ادامه می‌دهد:
--اینم همون دوستم یوسف که گفتم خیلی مهربون و خون گرمه.

چشم از من برنمی‌دارد و نگاهش جوریست که انگار مرا لخت و بی لباس می‌بیند. من هم بی این که چشم از چشمان رنگی و دریده‌اش بگیرم، رو به حوریا می ‌ویم:
--این که هیز و بد چشمه رو یادت رفت بگی!