حکم شکار

می خندم و حتی صدای خنده‌هام هم پر از حرصه...بین ِ خنده هام،یهو دست آزادم رو مشت می کنم و به سمت ِ عقب می‌برم و برای مهار مشتم مجبور میشه دستم و ول کنه. 
بلافاصله برمی‌گردم و پام و بالا میارم تا ضربه‌ای به شکمش بزنم اما،پام رو تو دست می‌گیره و من همونطور یک لنگ در هوا می ایستم. در جا میزنم تا پام رو رها کنه و اما با فشاری که به ساق ِ پام وارد میکنه روی زمین پرت میشم. 
و این میشه آغاز ِ مبارزه‌ای که بیشتر میخورم تا بزنم. دستش سنگین نیست که...سنگینــــه!بین این دو تا خیلی فرق هست. 

نفس زنان، کف ِ دستم رو مقابلش می گیرم تا برای لحظه ای استراحت بده به خودش و خودم.  
-بسـ...بسه! 
نیشخندی میزنه و کف ِ دو دستش رو به هم میکوبه: 
--بهم ثابت کن یک هفته وقتمو پای ِ یه دختر دست و پا چلفتی تلف نکردم.  
چشم هاش الانی که این حرف رو میزنه و میخواد تحریکم کنه،مرموز ترین حالت رو دارند. انگشت ِ اشاره ام و تو شکمش فرو می کنم و یکه خورده به شکمش و انگشتم نگاه میکنه و شمرده شمرده میگم: 
-من...دست و پاچلفتی...نیستم! 
تلاشی برای پس زدن ِ انگشتم نمیکنه و یک تای اَبروش رو بالا میندازه: 
--تمام ِ مدت داشتی از دست ِ ضربه های من فرار و دفعشون میکردی...یک بار حمله نکردی.  
یک قدم جلو میاد و دست میبره پشت ِ سرم، موهام رو از دو طرف میکشه تا کِشِش محکم تر شه.