حکم شکار

با مکافات اون حجم از سمبوسه رو می‌خوریم و بعد از تموم شدنش به قدم زدن ادامه میدیم...قدم می‌زنیم و سرگرد گوآوا میخره و همون‌جا دخلش رو میاریم. قدم می‌زنیم و گاهی اوقات یه چیزی می‌پرونم تا گوشه لب هاش چین بیوفته. قدم می‌زنیم و من نمیدونم چه حالی ام!فقط میدونم این حال و تا حالا نداشتم. 
به بازار سنتی بندرعباس که می‌رسیم حدس میزنم برگردیم...ولی وقتی داخل ِ بازار میشه و با اخم و اشاره منو هم دنبال خودش می‌کشونه تموم حدسیاتم نابود میشه. 
دقیقا زمانی که با نگاهی سرسری از جلوی مغازه ها رد می‌شیم؛چادر گلابتون دوزی شده ای چشمم رو می‌گیره. دست که به چادر بند می‌کنم،سرگرد هم می‌ایسته و قبل از این‌که چیزی بگه خانمی با پوست تیره که از همین چادر ها به سر کرده، از مغازه بیرون میاد و با لهجه شیرین جنوبیش میگه: 
--قیمتام مناسبه خانم. یکی سر کن ببین...مطمئنم بهت میاد. ماشاالله بر و رو داری! 
می‌خندم و همون چادر یشمی رنگی که جلوی در آویزون شده رو بر‌می‌دارم و سر می‌کنم...آروم به سمت ِ سرگرد بر‌می‌گردم و لبخند به لب میگم: 
-قشنگ شدم؟ 
در سکوت و اخم نگاهم میکنه و نمی‌دونم خاص بودن نگاهش رو پای چی بذارم. با دو قدم فاصله بینمون رو پر میکنه و دو طرف چادر رو می‌گیره و منو به خودش نزدیک میکنه...جوری که سینه به سینه اش می‌ایستم. با خشمی که نمی‌دونم از کجا زبانه کشیده، پچ میزنه: 
--درست رنگ ِ یشم ِ چشماته!اون‌وقت می‌پرسی قشنگ شدی؟ 
لب می‌گزم و این حرفی که زد...نمیتونه قشنگ ترین اعتراف به قشنگ شدنم به حساب بیاد؟میتونه!بَد هم میتونه!