حکم شکار

صدای ِ ساز بندری‌ای که نواخته میشه منو به وجد میاره و کمی جلو تر گاری‌ای هست که فلافل و سمبوسه میفروشه و من بی‌تعارف میگم: 
-فلافل میخوام! 
قدم هاش کمی سست میشه و متعجب نگاهم میکنه و شونه بالا میندازم: 
-خب چیه؟میخوام دیگه... 
باز به مقابل زل میزنه و لبخند دلبر و کجِش روی ِ لب‌هاش میشینه. مقابل گاری که می‌ایسته با ذوق بالا پایین میپرم و پیرمرد گاری‌چی میپرسه: 
--چی بدم جوون؟ 
 سرگرد نیم نگاهی به من میندازه و هم از فلافل،هم از سمبوسه سفارش میده...بوی فلافل لبخند روی لبم میاره و ساز ِ بندری باعث میشه کمی شونه‌هام رو با آهنگ تکون بدم.  
سرگرد خیره به من و من خیره به شخصی که ساز می‌نوازه هستم و هنوز یادم نرفته انتظار ِ چی رو می‌کشیدم! 
سمبوسه و فلافل‌های ِ پیچیده شده تو کاغذ روغنی رو دستم میده و کمی اون طرف تر روی سکوی سنگی‌ای می‌شینیم و بی طاقت گازی به فلافل میزنم...هم داغ بودنش،و هم تند بودنش باعث میشه جیغ ِ خفه‌ای بکشم و بی حواس رو به سرگرد دهن باز کنم. 
-فوت کن... 
خشک شده نگاهم میکنه و به بازوش می‌کوبم و میگم: 
-فوت کـــن! 
بعد از لحظه‌ای مکث شروع به فوت کردن میکنه و وقتی کمی آتیشم میخوابه گاز ِ دیگه‌ای به فلافل میزنم...صدای "آخ آخ" گفتن‌هاش که بلند میشه نگاهش می‌کنم و می‌بینم سمبوسه به دست،با اخم به من زل زده.  
می‌خندم و تشر میزنه: 
--تنده...نخور! 
باز می‌خندم و فلافل رو درسته داخل ِ دهنم میندازم و بال بال میزنم از شدت ِ فلفلی بودنش. گوشه لب هاش برای بال بال زدن هام چین میخوره و با اخم هم‌پای ِ سرتق بازی‌هام میشه.