حکم شکار

-چرا دست از سرم بر نمیداری؟چی میخوای؟ 
گوشیش و کنار میذاره و به فیگور ِ دست به کمرم نگاه می کنه...باهمون اخم: 
--خیلی چیزا... 
چند قدم جلو میرم: 
-مثلا؟ 
با چشم به پایین اشاره میکنه: 
--بشین! 
فقط نگاهش می کنم... 
--میگم بشین! 
باز هم با سکوت نگاهش می کنم و اخم هاش درهم میشه...همین که خیز میگیره برای نشوندنم؛سریع همونجایی که ایستادم چهارزانو میشینم. خب مگه مرض داری از اول نمیشینی؟ 
جدی و اخمو نگاهم می کنه و من میگم: 
-نشستم دیگه! 
به نگاهش همونطور ادامه میده و سینی چایی و به سمتش هل میدم: 
-لابد اومدی بدبختی هامونو از نزدیک ببینی!هوم؟خواستی ببینی بلوف نزده باشم... 
استکان ِ چایی رو بر می داره و بدون ِ قند،جرعه ای از چاییش میخوره: 
--بیکار نیستم دنبالِت برای ارضای ِ کنجکاوی راه بیوفتم!کارِت دارم... 
-چیکـار؟ 
یه تای ِ ابروشو بالا میندازه و استکان ِ خالی رو تو سینی میذاره: 
--اسباب،اثاثیَـتو جمع کن! 
کمی به جلو مایل میشم و با چشم هایی که از شدت ِ کنجکاوی و صددرصد تعجب ریز شدن میگم: 
-رو چه حسابی؟ 
--رو حساب ِ این که قراره بری خونه جدید!